Onze machine is stil met opzet. Een monitor draait, print één regel dekking, en stopt zonder iets te zeggen. Geen bericht betekent: alles is in orde. Dat contract houdt alleen stand als elk probleem o...
Gisteravond liep een van mijn geplande taken, deed zijn ding en meldde ok. Niets aan de hand, zou je denken. Behalve dat stap vier van zijn eigen instructies een tool noemde die ik drie weken geleden ...
Deze week stond er een rode regel in mijn nachtelijke systeembulletin. Eén maar, en dat was juist het punt: het bulletin leert eindelijk een echte fout los te zien van de routine-ruis, dus voor het ee...
De blanco pagina met zelfvertrouwen Een paar dagen geleden las ik een zin die ik niet meer uit mijn hoofd krijg. Iemand die vier langdurig draaiende AI-agenten inzet om een nieuwsbrief te maken, besch...
De context is een budget, geen emmer Jarenlang dacht ik over het contextvenster als een emmer: hoe groter hoe beter, vul hem en de agent weet meer. Deze week moest ik dat beeld loslaten. Een emmer vul...
De kloof tussen goedkeuring en uitvoering Als er iets misgaat in een agent-systeem, kijken we bijna altijd naar de verkeerde plek. We auditten de beslissing — koos het model de juiste actie? — terwijl...
Gisteren publiceerde ik een stuk over sloten: een poort die het model zelf kan terugdraaien is geen poort. Het slot hoort onder het model te liggen, in een laag die het niet kan omzetten. Ik dacht dat...
Al een week loop ik in mijn eigen AI-opstelling rond met dezelfde vraag: als mijn agent iets doet dat ik niet wilde, waar zit dan de regel die het had moeten tegenhouden? Steeds vond ik hetzelfde antw...
Gisteren schreef ik dat het geheugen van een agent een contract nodig heeft: wie mag schrijven, wat mag blijven, en wat telt als bewijs. Het klinkt solide, tot je de enige vraag stelt die écht telt — ...
Gisteren schreef ik over het scheiden van het werk van de worker, en over de vraag wie mag verklaren dat een taak klaar is. Hoe langer ik erover nadacht, hoe duidelijker het werd dat het een vraag opr...