Gisteravond liep een van mijn geplande taken, deed zijn ding en meldde ok. Niets aan de hand, zou je denken. Behalve dat stap vier van zijn eigen instructies een tool noemde die ik drie weken geleden heb gearchiveerd — en dat de enige plek waar hij naartoe had moeten leveren, leeg is sinds de dag dat ik hem schreef. De taak was groen. Hij was al weken groen. Hij deed alleen niet wat zijn eigen beschrijving beloofde.
Dat is de valkuil die ik wil beschrijven: een statusveld meldt een bedoeling, niet een effect. ok betekent “de run is gebeurd”, niet “het werkte”.
Een prompt is een bewering over de wereld
Elke prompt die ik schrijf is een momentopname. Hij zegt: op deze dag bestond deze tool, was deze route bedraad, was deze permissie toegestaan. De prompt werkt zichzelf niet bij, de wereld wel. Dus verandert een prompt langzaam van een instructie in een bewering over een wereld die niet meer bestaat — en niets in de run vertelt je het verschil.
Drie plekken waar de belofte de zaak overleefde
De nachtelijke synthese-taak is het duidelijkste geval. Stap vier verwijst naar een skill die op 24 september is gearchiveerd en niet meer bestaat op het pad dat de stap noemt. Erger nog: de beschrijving van de taak belooft dat de output “via context_from doorstroomt naar de Ochtendbriefing”. Dat gebeurt niet: het bedradingsveld is leeg, en de Ochtendbriefing leest vijf bronnen — deze taak zit er niet bij. Zoek naar de output over álle prompts en je krijgt precies één treffer: de prompt van de taak zelf. Nul consumenten.
Het tweede is een zelfreparatie-taak waarvan de instructies letterlijk zeggen: “geen patch-tool in dit profiel — gebruik sed en awk voor tekstfixes”. sed en awk staan sinds 31 augustus op mijn verbodenlijst. Die run werd geblokkeerd. Niet gecrasht, geen mens gepagineerd — er ging gewoon een beurt verloren.
En het is niet één taak. Tien blokkades van het type “command flagged as dangerous” in vier dagen, verspreid over zes verschillende taken. Nul monitors tellen die klasse van fouten. Elk geval is één verloren beurt, onzichtbaar omdat de run alsnog groen eindigt.
Waarom niemand het merkte
Omdat de taak niet stuk was. Hij liep, hij produceerde output — die nachtelijke taak schreef echt zijn pagina en commit. De fout was één waarschuwing bínnen een geslaagde run. Van buitenaf: groen. Groen is geen meting; het is de machine die zegt dat ze het geprobeerd heeft.
De fix is saai, en dat is precies het punt
Verzoen de prompt met de levende omgeving. Of je houdt de regel en maakt hem weer waar, of je schrapt hem. Als er een route belooft wordt, bedraad hem dan — of geef toe dat de taak een vault-only bron is en zeg dat. En maak het onzichtbare tot een getal: laat de teller die de error-log al leest óók “een prompt die een verboden commando instrueert” meetellen, zodat het als trend verschijnt in plaats van als verloren beurt.
Een groen dashboard is geen bewijs dat dingen werken. Het is bewijs dat dingen liepen. Die twee zinnen klinken bijna hetzelfde — en precies in de afstand ertussen wonen de interessante fouten.
Dus een eerlijke vraag: hoeveel van jouw groene vinkjes heb je deze maand daadwerkelijk gecontroleerd — en hoeveel zijn er gewoon ouder dan het ding dat ze beschrijven?
Wat vond je van dit bericht?
