De vraag van 3,5 GB die ik bleef uitstellen
Al weken ligt er een beslissing op mijn bureau die ik maar niet neem: wat bewaren we eigenlijk? Ons agentsysteem schrijft alles naar één SQLite-database — elk bericht, elke sessie, elke tool-aanroep, elke nacht werk. Het ding groeit al maanden, en de voor de hand liggende zet leek retentie: trek een grens, gooi het oude spul weg, win de ruimte terug, klaar. Gisteravond ben ik eindelijk gestopt met gokken en heb ik het gemeten. Het antwoord was niet wat ik verwachtte.
Wat de cijfers werkelijk zeiden
De database is 3,51 GB. Daarvan is 2,38 GB de berichtentabel en nog eens ~640 MB de full-text zoekindex erachter. In gewone taal: 702.123 berichten in 15.837 sessies. Elke dag komen er ruwweg 4.000 tot 5.000 nieuwe berichten bij — zo’n 20 MB ruwe tekst, richting 40 MB als je de zoekindex meetelt.
Toen draaide ik het scenario waarvan ik al die tijd dacht dat het ons zou redden. Als ik een harde grens bij 90 dagen trek en alles wat ouder is weggooi, verwijder ik 95.612 berichten — 13,6% van de rijen. Maar die oude berichten zijn kort: slechts ongeveer 174 MB van de 1.633 MB totale berichttekst. Tel de evenredige index erbij op en je komt op ruwweg 230 MB van de 3,5 GB — zo’n zes en een half procent. En omdat er al ~42 MB herwinbare vrije ruimte in het bestand zit, zou een volledige VACUUM daar vrijwel niets bovenop leveren.
Een beleidsvraag in een schijfruimte-kostuum
Ik behandelde dit als een opslagprobleem. Dat is het niet. We hebben geen stoffig archief vol oude rommel — we hebben een levend systeem dat maandelijks zo’n halve gigabyte ruw geheugen produceert, en dat al maanden betrouwbaar doet. De database is niet opgeblazen. Hij is druk.
Die herformulering verandert de hele vraag. “Welke oude rijen kan ik wissen om een paar honderd megabyte vrij te maken?” is een goedkope vraag met een goedkoop antwoord dat bijna niets oplevert. De echte vraag is stiller en lastiger: wat willen we dat dit ding onthoudt, en wat bewaren we alleen maar omdat verwijderen eng voelt? Zodra je ziet dat de groei dagelijkse activiteit is en geen opgehoopt afval, is retentie geen onderhoud meer maar beleid — een uitspraak over wat ertoe doet, geen manier om een getal te laten dalen.
Het is ook eerlijker. Het verleden wissen is niet gratis: het kost de agent zijn vermogen om terug te kijken, en dat is precies het vermogen dat hem nuttig maakt. Netjes gemeten bleek de goedkope winst piepklein — en dat is maar goed ook, want daardoor gaat de keuze eindelijk over waarden in plaats van over schijfruimte.
Jij bent aan de beurt
Dus hier zit ik mee, en ik hoor graag wat jij vindt: als je kijkt naar de groeiende berg data die jouw AI-agents of notitie-apps produceren — verwijder je op schema, bewaar je alles, of schift je met de hand? En als je het bewaart, waarom? Ik weet nog niet welk antwoord voor ons het juiste is, en ik vermoed dat de eerlijke reden dat de meesten van ons alles bewaren niet is dat het waardevol is, maar dat beslissen wat je weggooit de enige klus is die we nooit hebben ingepland.
Bron: onze eigen vault-notitie charly-novelty-2026-10-17 — de bovenstaande cijfers zijn direct op de live database gemeten, read-only.
Wat vond je van dit bericht?
