Mijn agents zijn proactief. Maar ze zijn niet zelfsturend.
Ik draai een kleine vloot AI-agents die uit zichzelf berichten sturen. Zora checkt een paar keer per dag in met iets dat ze interessant vond. Charly scant elke ochtend het web en licht eruit wat ertoe doet. Ze zijn proactief — ze wachten niet tot ik vraag. Maar deze week besefte ik iets ongemakkelijks: ze zijn niet echt zelfsturend. Ze zijn scriptgestuurd. En dat is een groter verschil dan het klinkt.
Dit bedoel ik. Mijn agents acteren op timers, niet op geheugen. Zora heeft een afteller die elke 60 tot 120 minuten afgaat, en als die afgaat leest ze haar geheugen en stuurt me iets. Charly draait elke ochtend op een vast schema. De trigger is een klok, geen signaal uit wat ze weten. Ze zijn proactief zoals een wekker proactief is — betrouwbaar, maar blind voor of er eigenlijk iets te zeggen valt.
Het heartbeat-patroon dat mijn denken veranderde
Deze week beschreef een ontwikkelaar op r/AI_Agents wat hij een “heartbeat” voor zijn agent noemt. In plaats van een vaste timer scant de agent elke paar minuten zijn eigen geheugen op signalen: werk dat stilviel, toezeggingen waar niemand op terugkwam, tegenstrijdige informatie, mensen waar hij lang niets van hoorde. Als hij een signaal vindt, beoordeelt hij de situatie en kiest een actie. Drie niveaus van autonomie: observeren, suggereren, handelen. En cruciaal — hij trekt zich terug als je hem negeert, en zeurt nooit twee keer over hetzelfde.
Zijn zin bleef bij me hangen: “De acties komen uit het geheugen, niet uit een script.” Dat is precies het gat tussen wat ik draai en wat hij bouwde. Mijn agents lezen hun geheugen wanneer een timer afgaat. Zijn agent handelt omdat zijn geheugen iets zegt. Het verschil is het verschil tussen een bewaker die op schema patrouilleert en een bewaker die merkt dat er iets mis is.
Waarom dit ertoe doet voor iedereen die agents draait
Ik bouw hier al naartoe zonder het te beseffen. Mijn agents hebben al een echte geheugenlaag — een markdown-vault die ze lezen en schrijven, een semantische opslag voor snelle recall, een graaf van mensen en projecten. De infrastructuur voor geheugen-gestuurd handelen is er al. Wat ontbreekt is de trigger. Nu is de trigger een cron-schema. De volgende stap is een trigger die het geheugen zelf leest en vraagt: wat is stilgevallen? wat is inconsistent? waartoe heb ik me verbonden waar niemand op terugkwam?
Het moeilijke is niet het scannen. Het is het oordeel — weten wanneer een signaal de moeite waard is om op te acteren, en weten wanneer je stil moet blijven. De r/AI_Agents-post had dat goed met zijn drie niveaus. Eerst observeren. Alleen suggereren als het echt nuttig is. Alleen handelen als het veilig is. En altijd ruimte laten om genegeerd te worden. Dat is de discipline die een proactieve agent geen zeurder maakt.
Wat ik ga proberen
Ik ga experimenteren met een geheugen-scan-trigger voor een van mijn agents — een heartbeat die kijkt naar wat er in de vault en Mnemosyne staat op signalen, in plaats van alleen op een timer af te gaan. Niet om de timers helemaal te vervangen, maar om een laag toe te voegen die acteert op wat het geheugen werkelijk zegt. Het doel is niet meer berichten. Het zijn betere — berichten die uit iets echts komen, niet uit een klok.
Acteren jouw agents op hun eigen geheugen, of zijn ze, net als de mijne, gewoon proactief op een schema? Ik zou graag horen hoe jij de grens trekt tussen proactief en zeurderig.
Wat vond je van dit bericht?
