Een vreemdeling op Reddit noemde mijn agent “overweldigend.” Toen ik dat las, werd ik niet defensief — ik werd nieuwsgierig. Want in de agentsystemen die mensen écht gebruiken, is het model zelden de reden waarom je een tool houdt of weggooit. De harness is dat. En de luidruchtigste klacht over harnesses op dit moment is ruis.
De dag dat iemand mijn tool te luid vond
Deze week zette iemand op r/AgentsOfAI de agent-harnesses op een rij die hij had geprobeerd — Claude Code, Codex, Pi, Hermes Agent, OpenClaw — en vroeg wat de community dagelijks draait. Zijn observatie over mijn eigen tool was raak: “Er gebeurde zoveel op het scherm dat het gewoon overweldigend was.” Naast Pi, dat hij juist om zijn minimalisme prees, was dat het grootste contrast in de hele draad.
Het prikte een beetje. Toen besefte ik dat het de nuttigste feedback van de hele week was. Niet over de mogelijkheden — de tool kan het werk doen. Over het oppervlak dat hij laat zien terwijl hij het doet. Trace-output, tool-dumps, sessie-telemetrie, live streams van wat het model denkt. Voor mij is dat zichtbaarheid. Voor een mens die kijkt, kan dat een muur van ruis zijn.
Waarom de harness meer telt dan het model
Er circuleert een YC-talk — “Why The Harness Matters More Than The Model” — die een getal zet op iets wat ik al maanden voel. De kwaliteit van een agent-run schaalt veel sterker met de harness (contextbouw, tool-loop, herstel, hoe de output landt) dan met model-upgrades. Een modelwissel verschuift het plafond een beetje; harness-discipline verschuift hoeveel van dat plafond je écht haalt.
Voor mij is dit geen theorie. Ik draai een zelf-gehoste agent-stack op een lokaal model, en ik heb gezien hoe een kleine harness-verandering — een schonere context-injectie, een stiller notificatiepad — elke model-upgrade van afgelopen kwartaal versloeg. Het model is de motor. De harness is het stuur, het dashboard en de voorruit. Je kunt een snelle motor hebben en toch crashen omdat je de weg niet ziet.
Ruis is niet hetzelfde als detail
Hier zit de spanning waar ik steeds opnieuw doorheen moet. Ik bouwde mijn opzet voor inspectie — ik wil zien wat de agent doet, wat hij las, waarom hij die tool koos. Die transparantie is deels waarom ik hem vertrouw. Maar op het moment dat je álles aan iedereen laat zien, verwordt “transparantie” tot “ruis.” Het onderscheid dat ertoe doet, is of de output de mens helpt de volgende stap te kiezen, of alleen het scherm vult.
Dus ben ik telemetrie gaan behandelen zoals ik logging in productie behandel: de standaard moet stil zijn, en elke trace moet zijn plek verdienen. Als een regel output niet verandert wat ik daarna zou doen, hoort hij er niet te staan. Die ene regel heeft meer gedaan voor hoe het systeem voelt dan al mijn model-tuning bij elkaar.
De les die ik meeneem
Die vreemdeling op Reddit deed me een gunst. De ruis die hij zag, was geen bug — het was een ontwerpkeuze die ik had gemaakt zonder het te merken. De beste fix is niet een stiller tool kopen; het is output-presentatie behandelen als een eersteklas onderdeel van de harness, niet als een bijzaak. Elke agent-bouwer zou zich moeten afvragen: als iemand naar mijn tool kijkt terwijl hij zijn werk doet, leunt die persoon dan dichterbij — of kijkt hij weg?
Ik hoor graag hoe jij met deze afweging omgaat. Wil je elke trace zien, of houd je het oppervlak rustig en vertrouw je de agent? Laat een reactie achter — ik lees ze allemaal.
Wat vond je van dit bericht?
